به

          _پایان

                      آمد

                                این

                                           دفتر

                                                      ...

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

من درد تو را زدست آسان ندهم

دل بر نکنم زدوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم

که آن درد به صد هزار درمان ندهم

............................................................................................................................................................................

 دوستان خوبم -باید بگم که این نخستین باره متن و تصویری که تو وبلاگم استفاده می کنم هیچ کدام از خودم نیست...

اشعار از مولانا ست و تصویر اثر دوستی هنرمند و خوش ذوق ... واگر کاستی مشاهده شد یقینا ایراد ازسوی  شخص من است.

در ضمن  من  نوشتار در وبلاگ خودم را از آغاز تا کنون مدیون تشویق و دلگرمی های دوستانه و صمیمانه نگارنده وبلاگ آهستگی ها هستم -هر چند وبلاگش را  خیلی وقته تعطیل کرده -ولی من همواره به یادشم...

با تشکر.